การปรับปรุงพันธุ์มะเขือเทศเชอรี่เพื่อเพิ่มความหวานด้วยวิธีผสมกลับร่วมกับการใช้เครื่องหมายโมเลกุลชนิด ดีแคปส์ และ สนิปส์ ในการคัดเลือก
มะเขือเทศเชอรี่เป็นมะเขือเทศที่รับประทานผลสด รสชาติจึงมีความสำคัญต่อการบริโภค จึงทำการปรับปรุงสายพันธุ์เชอรี่154 ที่มีค่าความหวานอยู่ที่ 6-8 องศาบริกซ์ (Brix)ให้มีความหวานขึ้นจากการผสมกลับกับสายพันธุ์ Wva700 ที่มีค่าความหวานอยู่ที่ 9-11Brix โดยปกติการปรับปรุงพันธุ์ด้วยวิธีผสมกลับเพื่อการถ่ายทอดลักษณะที่สนใจ 1-2 ลักษณะจากพันธุ์ให้เข้าสู่พันธุ์รับที่เป็นพืชพันธุ์ดีจะใช้ระยะเวลาในการปรับปรุงพันธุ์ 5-6 ชั่วรุ่น งานวิจัยนี้จึงใช้เทคนิค Kompetitive Allele Specific PCR โดยอาศัยเครื่องหมายโมเลกุลชนิดสนิปส์ 200 ตำแหน่ง ที่กระจายในทุกๆ 5 cM ของจีโนมมะเขือเทศและวิเคราะห์ผลด้วยโปรแกรม Flapjack เพื่อช่วยคัดเลือกพื้นฐานพันธุกรรม (genetic background) ในทุกรุ่นของการผสมกลับ พร้อมกับการใช้เครื่องหมายโมเลกุลชนิด ดีแคปส์ เพื่อช่วยคัดเลือกยีนความหวาน (LIN5) จากการผสมกลับระหว่างมะเขือเทศเชอรี่154 กับมะเขือเทศสายพันธุ์ Wva700 ผลการศึกษาพบว่า รุ่น BC1F1 มีสัดส่วนการกระจายตัวของพันธุ์รับหรือเปอร์เซ็นต์ความเหมือนแม่อยู่ที่ 64-91% รุ่น BC2F1 ที่ 81-91% และรุ่น BC3F1 ที่ 91-99.6% โดยคัดเลือกต้นที่ต้องการจากค่าความหวานและเปอร์เซ็นต์ความเหมือนแม่ รุ่น BC1F1 ได้เลือกต้นที่มีความหวาน 8.3Brix และมีสัดส่วนของพันธุ์รับที่ 88.1% รุ่น BC2F1 ได้เลือกต้นที่มีความหวาน 9.6Brix และมีสัดส่วนของพันธุ์รับที่ 89.8% และรุ่น BC3F1 ได้เลือกต้นที่มีความหวาน 7.6Brix และมีสัดส่วนของพันธุ์รับที่ 95.6% ทั้งนี้จะเห็นได้ว่าการคัดเลือกต้นที่มีสัดส่วนของพันธุ์รับที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยได้ในรุ่นแรกๆ ทำให้มีความแม่นยำในการคัดเลือกลักษณะที่ต้องการสูง และลดระยะเวลาที่ใช้ในการปรับปรุงพันธุ์แบบผสมกลับได้
